دکتر ریموند دامادیان

ریموند دامادیان، مخترع اولین M.R.I. در سن 86 سالگی درگذشت

فهرست مطالب

وقتی دو نفر دیگر برای علم پشت این اختراع برنده جایزه نوبل شدند، خشمگین شد، آگهی روزنامه ای منتشر کرد که حذف او را «اشتباهی شرم آور که باید اصلاح شود» خواند. دکتر ریموند دامادیان با یکی از M.R.I. اسکنرها در سال 2003 از زمانی که او و دستیاران تحقیقاتی اش ساخت اولین اسکنر را بیش از 40 سال پیش به پایان رساندند، به یک قطعه ضروری از تجهیزات پزشکی تبدیل شده است.

دکتر ریموند دامادیان، که اولین اسکنر تصویربرداری تشدید مغناطیسی را ساخت که انقلابی در توانایی پزشکان برای تشخیص سرطان و سایر بیماری‌ها ایجاد کرد .اما در کمال تاسف، جایزه نوبل علم پشت آن را به دو نفر دیگر اهدا کرد . در خانه اش در وودبری، نیویورک در 86 سالگی در ماه اوت درگذشت. دانیل کالور، سخنگوی شرکت فونار که دکتر دامادیان در سال 1978 تأسیس کرد، گفت که علت آن ایست قلبی بود.

از زمانی که دکتر دامادیان و دستیاران تحقیقاتی اش ساخت اولین M.R.I را به پایان رساندند. بیش از 40 سال پیش، این اسکنر به یک قطعه ضروری از تجهیزات پزشکی تبدیل شده است و به پزشکان اجازه می دهد تا با جزئیات بیشتر و وضوح بیشتر نسبت به اشعه ایکس و سی تی اسکن، داخل بدن انسان را بررسی کنند، بدون اینکه بیماران را در معرض تشعشعات مخرب مانند بسیاری از فناوری های دیگر قرار دهند.

ما اکنون آن را بدیهی می دانیم، اما M.R.I. دکتر برتون پی درایر، رئیس بخش رادیولوژی در سیستم بهداشتی کوه سینا در منهتن، در یک مصاحبه تلفنی گفت: در تشخیص سرطان ها به ویژه در مغز و ستون فقرات بهتر است.

گروه پزشکی گزارش آنلاین با انتشار این مقاله تمام تلاش خود را می کند تا ذره ای از خدمات دکتر دامادیان را جبران کند. اختراع اولین دستگاه ام ار ای راه را برای پیدا کردن مشکلات پزشکی ناشناخته و تفسیر ام ار ای را فراهم کرد.

اما این سوال که چه کسی صاحب ایده و دستگاه بود، از همان ابتدا بحث برانگیز بود.

اما این سوال که چه کسی صاحب ایده و دستگاه بود، از همان ابتدا بحث برانگیز بود.

دو دانشمند که تحقیقاتشان به M.R.I. فناوری بعداً جایزه نوبل را دریافت کرد، افتخاری که دکتر دامادیان معتقد بود باید به او نیز می‌رسید. و به محض اینکه دستگاه او به بازار آمد، تعداد انگشت شماری از شرکت های بزرگ شروع به تولید نسخه های خود کردند، که منجر به سال ها درگیری دادگاه بر سر حقوق ثبت اختراع شد.

او گفت که دیدگاه اسکن بدن انسان بدون تشعشع در اواخر دهه 1960 زمانی که دکتر دامادیان روی طیف‌سنجی تشدید مغناطیسی هسته‌ای کار می‌کرد  که تا آن زمان برای شناسایی ترکیب شیمیایی محتویات یک دستگاه استفاده می‌شد..

او با کار با موش‌ها دریافت که وقتی بافت‌ها در میدان مغناطیسی قرار می‌گیرند و با پالس امواج رادیویی برخورد می‌کنند، بافت‌های سرطانی سیگنال‌های رادیویی متفاوتی نسبت به بافت‌های سالم منتشر می‌کنند.

او یافته های خود را در سال 1971 در مجله Science منتشر کرد و سه سال بعد حق اختراع برای “دستگاه و روشی برای تشخیص سرطان در بافت” به دست آورد. ساخت اولین M.R.I که در ابتدا به عنوان اسکنر تشدید مغناطیسی هسته ای یا N.M.R شناخته می شد، 18 ماه طول کشید. اولین اسکن آن، در 3 ژوئیه 1977، از لارنس مینکف، یکی از دستیاران دکتر دامادیان بود( تصویری واضح و رنگارنگ از قلب، ریه ها، آئورت، اتاق قلب و دیواره قفسه سینه او).

دکتر دامادیان در آزمایشگاه خود در بروکلین در سال 1977، سالی که M.R.I. ماشین اولین اسکن انسانی را انجام داد. پس از تولد ایده اصلی N.M.R. دکتر دامادیان در کتاب «ذهن با استعداد: داستان دکتر ریموند دامادیان، مخترع M.R.I. که در سال 2015 منتشر شد و با جف کینلی نوشت، گفت: “در صورت عدم انجام این کار، ممکن است از شناخت ایده اصلی محروم شویم.

فناوری پشت M.R.I. چندین پدر داشت

فناوری پشت M.R.I. چندین پدر داشت

پل سی لاتربر از دانشگاه ایالتی نیویورک در استونی بروک با اذعان به اینکه از کار دکتر دامادیان الهام گرفته است، متوجه شده بود که چگونه سیگنال های رادیویی بازتابیده شده از بافت را به تصاویر ترجمه کند. و پیتر منسفیلد از دانشگاه ناتینگهام در انگلستان تکنیک‌های ریاضی را برای تجزیه و تحلیل داده‌ها توسعه داده بود که این فرآیند را کاربردی‌تر می‌کرد.

شرکت دکتر دامادیان، فونار، مستقر در ملویل، نیویورک، با استفاده از تکنیک هایی که او پیشگام بود، اولین اسکنر تجاری را در سال 1980 تولید کرد.

اما Fonar به زودی با رقابت شرکت های بزرگی مانند جنرال الکتریک، جانسون ، زیمنس، هیتاچی و فیلیپس مواجه شد.

دکتر دامادیان از همه آنها به دلیل نقض حق ثبت اختراع شکایت کرد. زمانی که یک قاضی فدرال در سال 1986 حکم هیئت منصفه را به نفع فونار لغو کرد، او پرونده خود را علیه جانسون از دست داد.

دکتر دامادیان گفت: هر کاری که از دستش برمی‌آمد انجام داد تا ما را در دادگاه بکشد.

او بزرگترین پیروزی حقوقی خود را در سال 1997 به دست آورد، زمانی که دادگاه استیناف ایالات متحده برای منطقه فدرال، حکم دادگاه بدوی را به مبلغ 129 میلیون دلار غرامت و بهره از G.E تأیید کرد. او همچنین شهرک های کوچک تری را از دیگر تولیدکنندگان به دست آورد.

دکتر دامادیان پس از G.E به نیویورک تایمز گفت: حکم دادگاه به ما به رسمیت شناختن منشأ می دهد.

کار پیشگام او نیز با دریافت مدال ملی فناوری از رئیس جمهور رونالد ریگان در سال 1988 شناخته شد و در سال 1989 به تالار مشاهیر مخترعان ملی معرفی شد. در همان سال او اولین اسکنر خود را که آن را غیر قابل تسلیم نامید به اسمیتسونیان اهدا کرد. اما به رسمیت شناختن اینکه او بیش از همه آرزو جایزه نوبل را داشت از او دوری شد.

ریموند وهان دامادیان در 16 مارس 1936 در منهتن به دنیا آمد و در فارست هیلز، کوئینز بزرگ شد. پدرش واهان، یک مهاجر ارمنی از ترکیه، عکاس روزنامه بود. مادرش، اودت (یازجیان) دامادیان، حسابدار بود.

ریموند چندین سال ویولن را در جولیارد خواند اما با دریافت بورسیه تحصیلی بنیاد فورد برای حضور در دانشگاه ویسکانسین، مدیسون، به علم منحرف شد. او در آنجا در رشته ریاضیات تحصیل کرد و در سال 1956 با مدرک لیسانس فارغ التحصیل شد. او چهار سال بعد مدرک پزشکی خود را از کالج پزشکی آلبرت انیشتین در برانکس دریافت کرد و سپس در رشته بیوفیزیک در هاروارد مشغول به کار شد و در آنجا با تشدید مغناطیسی هسته ای آشنا شد.

در حین کار در Downstate و بعداً در Fonar، دکتر دامادیان از دکتر Lauterbur، شیمیدانی که روی M.R.I نیز کار می کرد، آگاه بود. تصویربرداری و با چه کسانی مدال ملی فناوری را به اشتراک گذاشت.

در کتاب «ذهن با استعداد»، دکتر دامادیان اذعان کرد که دکتر لاتربر «دریافت که N.M.R. تفاوت سیگنال در بافت های بیمار و طبیعی که من کشف کردم می تواند برای ساختن یک تصویر استفاده شود.

اما در سال 2003، زمانی که دکتر لاتربر و دکتر منسفیلد جایزه نوبل پزشکی را به خاطر مشارکت خود در علم تصویربرداری تشدید مغناطیسی دریافت کردند، دکتر دامادیان خشمگین شد.

او نامه‌ای به انجمن پزشکی آمریکا نوشت و اعلام کرد که :یک دزد علمی بی‌وجدان تلاش می‌کند تمام زندگی من را بدزدد.

او سپس چند صد هزار دلار را صرف تبلیغاتی کرد که در شش روزنامه بزرگ بین المللی منتشر شد. این آگهی با عنوان “اشتباه شرم آور که باید اصلاح شود” ادعا می کرد که کمیته جایزه نوبل به طور ناعادلانه ای از دریافت جایزه محروم شده است.

او در پایین آگهی کوپنی ارائه کرد که خطاب به کمیته نوبل فیزیولوژی یا پزشکی بود تا خوانندگان به کمیته بگویند که «حقیقت باید جایی داشته باشد» و باید او را به عنوان سومین دریافت کننده جایزه اضافه کند.

 M.R.I.

دکتر هانس رینگرتز، رئیس آن سال کمیته سوئدی که جایزه را اعطا می کرد، هیچ اظهارنظری در مورد ادعاهای دکتر دامادیان نداشت اما به تایمز گفت که هیچ چیزی مانع از نامزد شدن دکتر دامادیان در آینده نیست.

یک سال بعد، دکتر دامادیان یکی از دو جایزه سالانه Bower را که توسط مؤسسه فرانکلین، یک موزه علم در فیلادلفیا، اعطا می شود، دریافت کرد. از او به عنوان رهبری تجاری اش یاد می شد.

دکتر برادفورد آ. جیمسون، استاد بیوشیمی در دانشگاه درکسل که رئیس کمیته ای بود که برندگان را انتخاب کرد، گفت: “در این مورد هیچ مناقشه ای وجود ندارد.” اگر به اختراعات در این زمینه نگاه کنید، آنها متعلق به او هستند.

دکتر دامادیان در آن زمان گفت که دیگر نگران بحث نوبل نیست. اما او به تایمز گفت: اگر مردم بخواهند تاریخ را جدا از واقعیت‌ها بازنگری کنند، من نمی‌توانم کار زیادی در مورد آن انجام دهم.

دکتر دامادیان به نوآوری ادامه داد. او M.R.I باز ایجاد کرد. دستگاه‌هایی که بیماران کلاستروفوبیا را می‌توانند در حین اسکن تجربه کنند، زمانی که آنها به آرامی در یک تونل تنگ حرکت می‌کنند، و همچنین اسکنرهای متحرک و ایستاده.

در سال‌های اخیر، او بر روی تحقیقاتی متمرکز بود که شامل تصویربرداری از مایع مغزی نخاعی در جریان جریان به مغز می‌شد.

Fonar حدود 500 دستگاه M.R.I را ساخت و نصب کرد. اسکنرها، اما امروزه بر مدیریت مراکز تصویربرداری در ایالات متحده و سرویس دهی به اسکنرهای موجود متمرکز شده است.

از دکتر دامادیان دخترش کایرا راینموند به یادگار مانده است. پسرانش، تیموتی، رئیس و مدیر اجرایی Fonar از سال 2016، و Jevan؛ نه نوه و یک خواهر، کلودت چان. همسرش دونا (تری) دامادیان در سال 2020 درگذشت.

در سال 1982، زمانی که صنعتی که او به ایجاد آن کمک کرد در مراحل ابتدایی خود بود، دکتر دامادیان به نیوزدی گفت که غیرت مخترع خود را برای آنچه پیش رو داشت از دست نداده است.

او گفت: “در سال 1977، من می دانستم که دستگاه من می تواند یک واقعیت باشد. اما تا آن زمان، شبیه ساختن یک هواپیمای مدل بود. حالا می‌دانم که واقعی است. کنت چانگ در ارائه گزارش مشارکت داشت.

دکتر دامادیان

تصحیح:

نسخه قبلی این آگهی ترحیم به اشتباه به اولین M.R.I تجاری اشاره کرده است. اسکنر که توسط شرکت دکتر دامادیان در سال 1980 تولید شد. کار پل سی لاتربر و پیتر منسفیلد را که بعداً جایزه نوبل علم پشت اسکنر را به دست آوردند، در بر نداشت. به دلیل یک اشتباه در ویرایش، نسخه قبلی دادگاهی را که حکم دادگاه بدوی را به نفع دکتر دامادیان در شکایت نقض حق اختراع او علیه جنرال الکتریک تأیید کرده بود، به اشتباه شناسایی کرد. این دادگاه استیناف ایالات متحده برای حوزه فدرال بود، نه حوزه دوم.

 منبع اصلی مقاله

درباره نویسنده

نوشته‌های مرتبط

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Scroll to Top
به بالا بروید